De schatkist

June 9, 2013 by Gyula Öry | 1 Comment

P5301479

The doors are always open for family and friends.

De rust op La Plana is wedergekeerd en het huis is klaar om ingericht te worden. De bouwvakkers hebben hun terrein afgestaan aan de koeien, die de gehele zomer de velden en bossen van La Plana zullen bewonen. En ik……ik ben heel erg trots op wat er is gerealiseerd op La Plana en ik ben met een zeer blij hart weer teruggekomen in Amsterdam (wat heb ik deze prachtige stad toch gemist).

De eerste week tijdens mijn werk ontdekte ik een schatkist. Waar….? Nu wel: in mijn herinneringen. Ik merkte dat er sporadisch herinneringen naar boven kwamen drijven; ervaringen en momenten uit de afgelopen drie maanden die als beelden voorbij kwamen in mijn gedachten. Telkens als ik deze beelden zie ontspringt er een intens blij gevoel in mij en tekent zich een brede glimlach op mijn gezicht (en met mijn snor is die nu nog breder dan normaal; dubbel geluk dus!). Ik besef mij nu hoe waardevol dit gevoel is en hoeveel positieve invloed het kan hebben. Daarom noem ik het ‘de schatkist’.

De kunst is nu om de schatkist telkens bij te vullen, want wanneer de bodem in zicht komt kan de schatkist zijn functie verliezen (het bewaren en beschermen van schatten) en ontstaat er een ‘lege plek’. Ik heb mijzelf daarom voorgenomen om mijn schatkist altijd te blijven vullen. Hoe ik dat ga doen……? Tsja, daar ben ik zelf ook heeeeeel nieuwsgierig naar.

Tot slot wil ik iedereen bedanken voor het helpen vullen van mijn schatkist. En hopelijk wordt La Plana ook een schat in jullie leven.

Gyula Őry

De "Boshut"

De “Boshut”

Gerenoveerde achtergevel

Gerenoveerde achtergevel

 

 

 

 

 

 

 

P5291431

De eerste roos staat in bloei.

 

 

 

 

 

 

 

 

De badkamer

De badkamer

 

 

 

De douche

De douche

 

De woonkamer

De woonkamer

 

La cocina

La cocina

Indonesische deuren

Indonesische deuren

 

De vide met Indonesische balustrade

De vide met Indonesische balustrade

 

 

 

 

 

 

 

Logeerkamer

Logeerkamer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Master bedroom

Master bedroom

Slaapkamer 1

Master bedroom

 

 

 

 

 

Master bedroom

Master bedroom

 

 

 

 

 

 

 

 

Let's swim!

Let’s swim!

 

 

 

 

Geluksmomenten!

May 26, 2013 by Gyula Öry | 1 Comment

Een gelukzalig gevoel duurt nooit lang. Het is een ogenblik waarin ik mij intens blij voel en mijn lichaam wordt vervuld met een stroom van positieve energie. Deze momenten heb ik de afgelopen twee en een halve maand regelmatig mogen ervaren, ware cadeautjes! Het is vergelijkbaar met die momenten dat alles gaat zoals je wil dat het gaat, mijn moeder noemt dat “cadeautjes van het leven”.

Ik denk eigenlijk dat wij allen best vaak zulke geluksmomenten hebben. Het is echter de kunst om ze ook bewust te ervaren, er een seconde bij stil te staan voor je zelf; de energie te voelen die door je lichaam stroomt en de blijdschap te ervaren die je spontaan doet zingen of jubelen. Ik ga meestal spontaan jubelen en rare geluiden produceren om uiting te geven aan deze blijdschap. Of ik ga malle gezichten trekken en spring ook vaak gewoon wat in het rond. Ik laat mij werkelijk even helemaal gaan. Het is daarom ook een heel intiem moment met jezelf, want in gezelschap hou ik mij toch altijd ergens een beetje in. Als ik alleen ben laat ik me meer gaan en daardoor voel ik het geluksmoment intenser.

Vooruit ik zal er een aantal beschrijven.

De mooie ochtenden in La Plana

Vanuit een diepe slaap word ik wakker en hoor de natuur om mij heen ontwaken; een concert van zingende vogels, het water van de rivier en daarachter de stilte van de ochtend. De zon is nog achter de bergen, maar de lucht is al helder blauw. Er hangt een lichte nevel tussen de bomen en als ik naar buiten loop zie ik dat het gras is bedekt met een witte deken van dauwdruppels. Ik sta stil, kijk om mij heen en vul mijn longen met verse zuurstof. Langzaam loop ik naar de rivier waar ik het koude, kristalheldere water over mijn gezicht laat vloeien. Als ik weer naar boven loop verwarmen de eerste zonnestralen mijn gezicht. Ik geniet even van het moment en tegelijkertijd voel ik me opgelaten en blij als ik denk aan de dingen die ik die dag ga realiseren. De natuur en de het vooruitzicht om dingen te gaan creëren bezorgen mij het geluksmoment.

Formentera

Op het eiland Formentera ligt een berg “la Mola”. Er is één autoweg van La Mola naar Sant Francesc (de hoofdstad van het eiland). Ik was op weg van La Mola naar Sant Francesc en reed achter Ferran aan in zijn unieke turquoise/gele volkswagenbusje. Het adembenemende uitzicht over Formentera en mijn gedachten gaven mij een zeer gelukkig gevoel. Het recept is vrij simpel:

–       vrijheid, het niet hebben van een duidelijk plan;

–       een cortado met een overheerlijke cheesecake;

–       avontuur, nieuwe plekken ontdekken op het eiland;

–       pure natuur om mij heen;

En dit alles in combinatie met het meest spectaculaire uitzicht op Formentera en Ibiza…..tsja op dat moment begon mijn hart te dansen!

Je droom werkelijkheid zien worden

Als ware kunstobjecten geven de deuren uit Indonesië mijn huis in Spanje “karakter” en maken het huis senang. Het was heel bijzonder om na twee jaar het beeld van de deuren in mijn gedachten werkelijkheid te zien worden. Vele herinneringen, emoties en geluk stroomden tegelijkertijd door mij heen op het moment dat de deuren uit Indonesië werden geplaatst.

De ‘Boshut’

Het einde van mijn drie maanden op La Plana nadert. De laatste gasten zijn vandaag weer terug naar huis gegaan. Deze gasten: de gebroeders Bos (Robbier en Gert-Jan alias “Ettie”) hebben mij ook meerdere geluksmomentjes bezorgd. Eentje zal ik hier beschrijven.

Na Formentera werd ik weer even met de realiteit geconfronteerd. De actielijst van La Plana was nog erg lang en er waren nog maar 8 dagen om te werken…..oei. Vooral de waterslang in de grond leggen van de waterbron naar de huizen was een enorme opgave. Er bekroop mij enige onrust over hoe ik alles af moest krijgen voordat ik weer richting Amsterdam vertrok. En ik kreeg al snel door dat de gebroeders Bos niet echt te sturen waren; ze deden vooral de klussen die ze leuk vonden, dus ik zag mijn waterslang project al ter ziele gaan. Ik moest met Oriol en de aannemer van alles bespreken dus de gebroeders Bos gingen aan de slag. Na twee uur liep ik langs het huis en tot mijn grote vreugde was het houthok helemaal afgebouwd én waren de gebroeders Bos ijverig bezig alle houtblokken op te stapelen in het gloednieuwe houthok. Bij het zien van deze werklust en het prachtige resultaat verdwenen mijn zorgen als sneeuw voor de zon en voelde ik mij heel dankbaar en gelukkig. Ik besefte mij hoe bevoorrecht ik ben dat zoveel vrienden en familie mij hebben geholpen met La Plana en hoe mooi het is geworden. Dit moment maakte mij bewust van deze dankbaarheid en maakte mij heel erg gelukkig! Het houthok heet vanaf nu dan ook de ‘Boshut’, wel zo toepasselijk leek ons.

Oja en die waterslang….die komt er wel een keertje.

Tot slot wil ik iedereen bedanken die mij en Oriol hebben geholpen op La Plana. Moltes merces en let’s celebrate it soon in La Plana!

 

P.s. de laatste foto’s volgen eind deze week.

Kismet, synchroniciteit of puur toeval?

April 28, 2013 by Gyula Öry | 3 Comments

De ‘Kung Fu’ Fiat Panda is mijn (inmiddels zeer dierbare) vervoersmiddel. Met de innerlijke kracht van een ware Kung Fu meester, trotseert hij elke steile berg, modderige zandpad, stromende rivier en natuurlijk gewoon plat asfalt. Nimmer ben ik door deze trouwe vriend in de steek gelaten of onaangenaam verrast……tot drie weken geleden.

Het enige onplezierige aan deze Panda is de startbeveiliging. Er zit een klein kastje naast het stuur waar ik een chip in moet pluggen om de beveiliging eraf te halen. Door een zeer nare, hoge en veel te lange piep maakt het kastje mij duidelijk dat de beveiliging eraf is en kan ik de auto starten.

Drie weken geleden dus, wilde ik gebruik maken van de trouwe diensten van mijn ‘Kung Fu’ Fiat Panda. Ik was ergens midden in de bergen, ver van de bewoonde wereld. Na zorgvuldig de chip in het kastje geplugd te hebben, hoorde ik vrij weinig, zeg maar gerust helemaal niks. Er ontstond een tactisch gevecht tussen mij en het kastje en pas na 20 minuten gaf het kastje zich gewonnen met een lange piep….pfffff.

Het was mij duidelijk: de Panda moest worden bevrijd van dit akelige kastje. De volgende dag reed ik direct naar de dichtstbijzijnde garage; “nee, sorry meneer, u moet echt naar een Fiat garage. Wij kunnen/mogen dit kastje niet demonteren”…… Enigszins geërgerd ging ik op weg naar een Fiat garage. Daar aangekomen stond een aardige jonge man mij te woord: “ja ik kan het proberen, maar het kan wel even duren…mijn baas kan u wel naar het station in Ripoll brengen”. Luis, de baas, kwam uit het kantoor en gaf mij een (zeer) stevige handdruk. Na wat koetjes en kalfjes stapte wij in zijn auto en vroeg hij waar ik naar toe moest. Ik legde uit dat ik ergens in de bergen moest zijn maar als hij me kon afzetten bij de supermarkt, kon ik het laatste stuk wel lopen (een uurtje lopen). Toen vroeg hij waar ik precies in de bergen moest zijn en ik beschreef de weg naar La Plana. En uit het niets vroeg hij: “Woont u vlakbij La Plana de Massacs?” “Jazeker, sterker nog meneer, ik ben de nieuwe eigenaar van La Plana de Massacs”. Hij werd stil en zijn mond viel open van verbazing…waarop hij direct vervolgde: “No fotis (dat meent u niet), ongelofelijk! Ik zal u vertellen; de oma van mijn vrouw heeft daar in de jaren ’40 gewoond! Kom we pakken de 4×4, ik breng u naar La Plana de Massacs”.

Tijdens de rit werd ik overladen met verhalen van Luis over La Plana. Herinneringen van hem en zijn vrouw; zo vertelde hij dat op de zolder van de koeienstal (nu mijn huis) hij voor het eerst met zijn vrouw had gezoend!

nieuwe antieke voordeuren

En of dit nu kismet (het lot), synchroniciteit of toeval is doet er eigenlijk niet toe (hoewel ik wel in de verleiding ben om er een paar pagina’s over te filosoferen), het is de leukste geschiedenis die ik mij kon wensen. Nu verder met zelf geschiedenis schrijven @ La Plana….

handgemaakte terracotta tegels

het is altijd zomer in de douche!

 

 

1e verdieping

 

 

P4201036

de logeerkamer is bijna klaar….

P4231075

La cocina (rood eikenhout beslagen met koper) het kunstwerk van Jeroen Kool!
www.jeroenkool.nl

 

IMG_0877

Vader en broer na een dag noeste arbeid in het bos!

IMG_0929

de lente…hoewel het vandaag gewoon weer even sneeuwde!

 

 

 

 

 

 

De weergoden en de natuur

April 7, 2013 by Gyula Öry | 3 Comments

De winter duurt maar voort. Ze heeft lak aan alle klaagzang van mensen die snakken naar een beetje warmte van de zon, vrolijk vogelgezang, mooie bloesem en frisse groene blaadjes.

Als ik in Amsterdam ben kan ik ook af en toe het weer vervloeken. Zit ik net op de fiets in een mooi pak met een perfecte snit in mijn broek….gaat het regenen, ZUUR!

Natuurlijk kan ik ook wel eens dolblij door de regen fietsen, maar het weer is meer een leuke of vervelende bijkomstigheid dan een noodzakelijkheid. Anders geformuleerd: in Amsterdam (de stad) bepaal ik wat ik ga doen en hoe ik mij kleed en het weer schikt zich daar maar naar. Meestal gaat dit goed en soms niet, punt!

In de natuur is dit geheel anders. Sinds ik in La Plana verblijf, ervaar ik hoe afhankelijk ik van de weergoden ben. Ik zal dit duiden aan de hand van het volgende:

“De derde nacht in de Tabbert regende het pijpenstelen. Geen punt zou je denken, zolang de Tabbert maar niet lekt. Klopt, ware het niet dat als het echt lang en intensief regent de rivier rondom La Plana binnen een zeer korte tijd verandert in een woeste waterpartij. Zelfs Jordi zou het niet wagen om met zijn Landrover een dergelijke woeste rivier te trotseren, laat staan ik in mijn Fiat ‘Kung Fu’ Panda (tenzij ik zin heb om met mijn Panda te gaan raften). Bos La PlanaHet probleem was dat ik de volgende dag een afspraak had met het transportbedrijf uit Nederland om mijn spullen in ontvangst te nemen. Dus langzaam begon zich in mijn hoofd een beeld te vormen van de situatie dat ik met mijn Fiat ‘Kung Fu’ Panda voor een woeste rivier stond die ik met geen mogelijkheid kon passeren. Om deze situatie te voorkomen ben ik, jawel, om 01:30 ’s nachts mijn bed uitgekropen, kleren aan, laarzen aan, zaklamp mee en in mijn Fiat gestapt om de auto aan de andere kant van de brug te zetten voordat de rivier veranderde in een woestenij. Te voet kon ik dan de volgende dag op een andere plek de rivier oversteken om mijn Fiat op te halen.”

Uiteindelijk viel het allemaal erg mee, de volgende dag was de rivier een klein beetje gestegen maar niet noemenswaardig. Maar dit geeft duidelijk aan hoeveel rekening ik hou met de impact van de weersomstandigheden. Anders geformuleerd: in de natuur bepalen de weergoden wat ik ga doen, punt!

Er is nog iets bijzonders: de weersgoden creëren verbinding tussen mij en de natuur. Twee mooie ervaringen in de afgelopen maand zijn een goed voorbeeld hiervan:

donderdag 21 maart

“Het had de hele nacht (wederom) geregend. ’s Ochtends vroeg stapte ik uit de Tabbert en liep het dampende bos in. De regen had de vochtigheid als een deken over de natuur gelegd. Ik snoof de zuiverste lucht op die ik ooit had geroken……Ik ademde natuur”

El cami de Ruszaterdag 6 april

“De hemel was helder blauw toen ik naar buiten keek. Mijn hart maakte een licht sprongetje en ik voelde mij direct blij en opgelaten. Ik wilde zo snel mogelijk een wandeling maken in de bergen, ik wilde direct de natuur in. Ik koos een wandelpad dat sinds de 15e eeuw twee valleien met elkaar verbindt; el cami de Rus. Ik liep vanaf het dorp Cabdella in La Vall Fosca tot aan de kruising met de GR nr. 11. Een stijging van 500 meter van 1.356 tot 1.855 meter. Een schitterend pad met weergaloze vergezichten en sneeuw, iets te veel sneeuw (de sneeuwgrens lag op 1.500 en het had de vorige nacht gesneeuwd). Boven aangekomen stak er een guur windje op; een teken van de weergoden dat het tijd was om terug te keren. Met de wind in de rug liep ik door de sneeuw tot ik een bruggetje passeerde bij een waterval. Ik draaide mijn lichaam richting de waterval en sloot mijn ogen. La Vall FoscaDe wind sloeg de waterdampen van de waterval in mijn gezicht en ik voelde het ijskoude water mijn huid verfrissen. Ik opende mijn longen om de pure lucht op te snuiven en de energie stroomden mijn lichaam binnen; echte levensenergie!”

 

 

Oh ja, de verbouwing verloopt overigens erg goed. We zijn gestart met de aanleg van de tegelvloer en de timmerman is begonnen met het plaatsen van de houtenmuren op de 1e verdieping. Ik heb mezelf het ‘houthok’ project toebedeeld; dit wordt een schitterend afdakje naast het huis waar het hout voor de haard kan worden gestapeld. Weet iedereen die binnenkort langskomt ook direct wat ze moeten doen: houthakken, er is ruimte voor 6 m3 hout!

Tegelvloer1e verdieping

 

Ps. voor allen die deze zomer richting de Pyreneeën gaan, raad ik jullie van harte Casa Leonardo aan (vraag naar een kamer met uitkijk op de rivier). www.casaleonardo.net

Bueno, bonito y barato!

April 3, 2013 by Gyula Öry | 5 Comments

Tijdens het harde werken met Quicko en Luis slaak ik af en toe een zucht van vermoeidheid gevolgd door het woord “Bueno”. Hiermee laat ik Quicko en Luis weten dat mijn taak is afgerond en dat ik opzoek ben naar een nieuwe taak. Misschien zal het hen een worst zijn wat ik doe, maar ik vind het heerlijk om een soort verbondenheid te voelen met de mensen waarmee ik aan het werk ben. En door af en toe een paar woorden te laten vallen (in de hoop dat Quicko en Luis reageren) creëer ik contact. Meestal dus met het woord “Bueno”.

Blijkbaar werkt het, want telkens als ik het woord “Bueno” laat klinken, schreeuwt Luis: “Bueno, bonito y barato!” (goed, mooi en goedkoop). Een uitdrukking die hier veel wordt gebruikt om aan te geven hoe het moet.

In Nederland kennen wij een vergelijkbare uitdrukking: “goed, goedkoop en snel”. Wij weten echter dat de realiteit ons dwingt een keuze te maken, want:

* goed en goedkoop – dan komt het niet snel;

* goed en snel – dan is niet goedkoop;

* goedkoop en snel – dan is het niet goed.

La Plana gezien vanaf de berg

Dus maken wij Nederlanders een bewuste keuze voor één van de bovenstaande uitkomsten. Wij zijn hierdoor misschien niet erg optimistisch maar wel realistisch.

In Spanje merk ik dat er helemaal geen keuze wordt gemaakt. Al pratende met Luis over zijn uitdrukking legt hij uit dat ze het in Spanje gewoon altijd ‘goed, mooi en goedkoop’ willen; tsja dat willen we allemaal wel……helaas is de realiteit in Spanje toch net iets anders en komt het in werkelijkheid toch vaak neer op twee van de drie mogelijke uitkomsten:

* goed en mooi – dan is het niet goedkoop;

* goed en goedkoop – dan is het niet mooi;

* mooi en goedkoop – dan is het niet goed;

Het verschil: een Nederlander maakt een bewuste keuze, een Spanjaard laat de werkelijkheid (onbewust) voor zich kiezen. Nu zou je denken dat deze werkelijkheid de Spanjaard enigszins van z’n à propos kan brengen, maar het tegendeel is waar. Een Spanjaard maakt zich over het algemeen niet erg druk wanneer de werkelijkheid zich anders voordoet dan hij had gehoopt. Een Nederlander daarentegen kan zich wel erg opwinden wanneer het anders verloopt dan is afgesproken; logisch! Er is immers een bewuste keuze gemaakt, waardoor de verwachting ook groter wordt. Een Spanjaard heeft waarschijnlijk minder verwachtingen waardoor ‘een andere werkelijkheid’ (lees: een andere uitkomst) als minder erg wordt ervaren. Stelling van de dag: een Spanjaard heeft minder verwachtingen dan een Nederlander en kan dus beter omgaan met onzekerheid.

Hmmm……klopt dat wel? Ik hoor het jullie denken. Laten we het eens kort onderzoeken.

Het installatie teamStel: we concluderen dat Spanjaarden minder verwachtingen hebben en hierdoor gewend zijn aan een meer ‘onzekere’ werkelijkheid dan de Nederlanders. Dit zou veronderstellen dat ze zich in deze huidige, onzekere tijden minder druk maken dan de gemiddelde Nederlander. Spanjaarden zijn immers gewend aan meer onzekerheid dan Nederlanders. Deze veronderstelling raakt echter kant nog wal; de Spanjaarden maken zich namelijk enorm veel zorgen en praten de hele dag over niks anders dan ‘de crisis’ en de onzekerheden in de toekomst. Een Spanjaard kan dus helemaal niet ‘beter’ omgaan met onzekerheid. Er schijnt überhaupt niet veel verschil te zijn tussen culturen als het gaat om de invloed van onzekerheid op het gedrag van mensen, heb ik gelezen in het boek ‘The Black Swan’ (second edition) van Nassim Nicholas Taleb.

Tot zover deze kleine filosofische uitweiding over verwachtingen en onzekerheid. Voor meer over de filosofie van de onzekerheid kan ik iedereen het boek ‘The wisdom of Insecurity’ aanraden van de filosoof en schrijver Alan Watts. De nederlandse vertaling luidt: ‘Lof der onzekerheid’.

P3240934Terug naar La Plana; welke uitdrukking geldt nu voor aanleg van de installaties in La Plana ? “Bueno, bonito y barato” of “goed, goedkoop en snel” of een combinatie van beide?

Als het aan Luis ligt is het natuurlijk “Bueno, bonito y barato”. Maar dankzij de ingevlogen heren van INSTAAN Installaties uit Nederland en de hulp van onze Catalaanse Quicko en Luis is het resultaat “Bueno, bonito, barato y rapido (goed, mooi, goedkoop en snel) geworden! En beter kan ik het mij als huiseigenaar niet wensen.

Uiteraard mede dankzij:

– de enorme inzet van Bas, Jan en Frank;

– teamwork: the waterboys en elektraboys werkten uiterst efficiënt: naast, langs en door elkaar heen;

– de goede voorbereiding;

– de attentheid van Luis, die opmerkte dat de gemeente waarschijnlijk geen goedkeuring zou geven indien de elektra in koperen buizen wordt aangelegd;

– Jordi, die het gehele bouwbesluit heeft nagelezen op de wettelijke normen inzake het aanleggen van elektra;

– Isabel, die ons op de been wist te houden met haar heerlijke spijzen en dranken;

– en niet vergeten de trein tussen Vic en Ripoll; die elke dag te laat was om ons aan te rijden op de spoorweg overgang richting La Plana (speciaal voor Bas).

El repicaor
P.s. Ja, als ware Hongaar heb ik mijn snor laten staan.

 

 

Noeste arbeid en (over)leven

March 17, 2013 by Gyula Öry | 8 Comments

Waarom zijn mensen bang in het donker? Een vraag die mij al enige jaren fascineert. Vooral in een donker bos, ver van de bewoonde wereld, voelt iemand zich meestal niet geheel senang.

Hier in La Plana is het ’s nachts erg donker, zeg maar pikdonker en het ligt ook nog eens midden in het bos. Het enige wat ik goed kan zien als ik ’s nachts een plasje doe voor dat ik ga slapen, is de sterrenhemel (fantastisch! zoveel sterren….). De duisternis biedt dus ook voordelen. Als je mij nu vraagt: hoe voel jij je daar ’s nachts midden in het bos? Nou niet geheel senang, zeg maar gerust een beetje bang. Dit gevoel is echter volledig verdwenen als ik ’s ochtends wakker wordt. Het is mij een raadsel hoe dit in ons menselijk brein werkt.Diner in de Tabbert

Degene die het verlossende antwoord weet hoor ik graag aan. Tips om de angst te overwinnen zijn overigens ook zeer welkom; verder dan een paar keer diep ademhalen ben ik nog niet gekomen (en dat helpt niet echt). Wat mij overigens wel enige troost biedt in het donker, is het geluid van de stromende rivier. Blijkbaar geeft een constant geluid in de duisternis, van bijvoorbeeld een rivier, een gevoel van veiligheid.

Affien, veel tijd om hier over na te denken heb ik gelukkig niet want ik moet keihard werken en (over)leven in La Plana. Je zou kunnen zeggen dat de gewenning nog niet geheel is ingetreden, maar poc a poc (beetje bij beetje) vind ik mijn draai. Het is soms onhandig dat er geen elektriciteit is, dan moet je op zoek naar een ijskast die werkt op gas (en das niet makkelijk te vinden). En jezelf wassen in rivier van 8°C valt echt in de categorie: overleven! Nooit geweten dat water zo koud kon aanvoelen. Nadat ik mij heb gewassen, ren ik naar de caravan waar ik direct mijn handen boven het kookvlammetje uitstrek om die stekende pijn enigszins te dempen.

Het mooie van deze ervaringen[1] is dat mijn creativiteit enorm wordt aangejaagd en dat ik weer ga genieten van de kleine dingen des levens; zoals bijvoorbeeld kaarslicht.

Stenen muurDan zijn we nu aangekomen bij de introductie van het werk team: maak kennis met Kiko en Luis. Beide klein van stuk maar zeer verschillend. Kiko heeft een spits en zeer karakteristiek gezicht en is duidelijk de levensgenieter van de twee. Hij houdt van een wijntje bij het eten (we eten rond 13:30 met alle bouwvakkers in een klein restaurantje in Ripoll), is een gepassioneerd jager en erg geestig. Luis is meer het type vader die weet hoe alles moet. Hier en daar een grap en toegewijd aan het werk. Niet dat Kiko niet hard werkt, integendeel. Ik ben erg onder de indruk van de werkethos[2] en kwaliteit van deze Catalaanse bouwvakkers. Deze mannen hebben nog nooit gehoord van de uitdrukking “zich ergens voor drukken” en koffiepauze kennen ze evenmin. Ze werken straf door van 09:00 tot 18:00!Kiko aan het werk

Samen met Kiko en Luis ben ik de binnenmuren van het huis aan het restaureren. Ik ben de “repicador”, de stenenhakker en Kiko en Luis de “paletes”, de metselaars. De muren bestaan uit gestapelde stenen met daar tussenin aarde, oud cement, stuc en gruis. Met een beitel en een hamer hak ik alles weg rondom de stenen. Dan volgen Kiko en Luis die vakkundig een prachtige muur creëren waarbij verschillende soorten stenen in het zicht blijven, dit geeft een typische rustieke uitstraling. Deze rustieke uitstraling ga ik combineren met de zachtere toon van wit pleisterwerk, de aardse kleur van handgemaakt terracotta tegels op de vloer en de houten balkconstructie. De natuur (stenen, kalk, aarde en hout) vormt op deze wijze de basis van het interieur.

Na een week noeste arbeid en (over)leven, voelen mijn armen aan als staalkabels, ben ik lichamelijk moe en geestelijk rustig: een heerlijk gevoel!

El Repicador

P.s. iedereen hartelijk dank voor alle reacties! Blijf vooral schrijven.


[1] Ik ervaar blijkbaar altijd een positieve kant aan gebeurtenissen, sterker nog, ik merk dat deze positieve kanten van de in eerste instantie moeilijkere situaties, mij een stroom van geluk schenken, interessant!

[2] Werkethos of arbeidsethos is de wil om te werken, die voortkomt uit een persoonlijke ethiek.P3150868

Aventura amb el Tabbert

March 9, 2013 by Gyula Öry | 6 Comments

Avontuur moet je beleven en kan je (gelukkig) niet plannen, anders is het namelijk geen avontuur meer. Immers men bereidt zich er dan psychisch (bewust of onbewust) op voor en dan wordt het nooit meer een echt avontuur. Gisteren hebben Jordi M en ik een waar avontuur beleefd samen met mijn nieuwe (2e handse) Tabbert, een caravan uit 1974.

De spanning van het avontuur begon bij een verkeersboete voor de Landrover van Jordi afgelopen woensdag. Wij gingen voer halen voor de paarden en werden aangehouden tijdens een controle (niet heel erg vreemd, zie foto). We kregen een boete omdat de APK keuring was verlopen.

Niet gestoord door deze kennis reden we vrijdag richting Pals (dorpje vlakbij de kust) om de Tabbert op te halen. Bij de controle van de aansluiting van de Tabbert werden we geconfronteerd met een kleine disco, alle lichten gingen sporadisch aan/uit echter duidelijke en juiste signalen ontbraken totaal. Hmmmmm…… zag ik Jordi denken, maar een fractie van een seconde later was het besluit genomen: we gaan ervoor, vamos a ver! Een interessant moment want precies met dit besluit begon ons avontuur.

Voor de vorm vroegen we de mensen van de stalling nog of zij het konden repareren, maar 2 minuten later zaten we in de Landrover; zonder APK keuring, met de Tabbert achter ons aan die ongeveer 10 cm boven de weg hing met zijn achterkant. De Tabbert achter de Landrover

Ondanks, of misschien omdat, Jordi het risico had genomen was hij erg zenuwachtig. De oorzaak van zijn zenuwen lagen waarschijnlijk in een van de onderstaande punten:

  1. de lichten van de Tabbert gaven niet de juiste signalen en wij moesten daarom voor het donker aankomen, het was inmiddels 17:30 en om 19:00 werd het donker;
  2. de kans om aangehouden te worden is groot aangezien we een vrij extreme verschijning waren op de weg, met een APK vignet op de voorruit uit 2012 en een NL nummerplaat op de Tabbert!
  3. en tot slot, hoe komt de Tabbert zonder kleerscheuren in La Plana te staan, het bospad van de openbare weg naar La Plana is voor een normale auto al niet te doen, laat staan voor een caravan die 10 cm boven de grond hangt…..

Doch een Catalaan zet altijd door!

Het eerste stuk ging goed, al was de weg erg smal voor de enigszins brede Tabbert. Als bijrijder navigeerde ik Jordi richting de N-II rondom Girona. Elke keer dat we een nieuwe (grotere en bredere) weg opreden was er een grote opluchting bij Jordi.

Toen we de ringweg N-II opreden begon de stress: file! “Me cago en la hostia puta *#!!!” Jordi voelde zich duidelijk niet senang bij deze opstopping. Wat zou het zijn; een ongeluk of gewoon een verkeersopstopping? Want bij een ongeluk is politie aanwezig en die zagen wij liever gaan dan komen. Na 15 minuten  voetstaps rijden zagen we blauwe lichten flikkeren…….politie! Het was een klein ongeluk en de politie was bezig iedereen om de vrachtwagen te leiden. Toen gebeurde het! Iedereen kent het vast wel. Een agent staat te zwaaien dat de auto’s door kunnen maar er komt een moment dat hij (het was een man) een auto stopt omdat de andere kant dan aan de beurt is. Vurig hoopten wij nog net te kunnen aansluiten bij de grote truck voor ons, maar nee…….wij kregen het stopteken! De agent kwam langzaam naar ons toelopen en wij zagen zijn ogen al richting het vignet uit 2012 gaan…..No fotis! (dat meen je niet)…..

Agent: Hola señor, que tal?

Tsja en dan is alles of niets!

Jordi (vanuit totale onschuld): Hola, een ongeluk?

Agent: Ja, maar ehhhh uw APK is uit 2012?

Jordi: Ohhh jaa die, maar daar heb ik woensdag al een boete voor ontvangen en gisteren betaald dus niets aan de hand.

Jordi haalt de bekeuring uit zijn portemonnee en laat het zien aan de agent.

Jordi: En maandag ga ik naar de garage voor de APK keuring.

Jordi moest de agent zolang mogelijk aan de praat houden, des te groter werd onze kans aan de beurt te komen om door te rijden.

Agent: Maar u rijdt nu wel zonder APK keuring rond…..

Jordi: Ja, maar dat is helemaal geen probleem, ik heb alles onder controle, deze auto is helemaal in orde, een zeer solide wagen. Kent u Landrover?

Ik zag de agent even denken en dacht YES, hij mats ons!

Agent: ok, u kunt doorrijden.

Je kunt je bijna niet voorstellen hoe groot onze opluchting was. De agent liep langzaam weg en Jordi en ik wilde het uitschreeuwen van geluk, maar hielden ons in totdat we rustig de agent voorbij waren gereden.

Ter hoogte van Vic was de schemering al lang en breed begonnen en op het moment dat we bij het bospad richting La Plana waren aangekomen, was de duisternis volledig ingetreden. Met de uiterste concentratie en groot licht reed Jordi het donkere bospad op. Door de hevige regen van de afgelopen dagen was het pad omgetoverd tot weg van modder en rotsblokken. Het moeilijkste in zulke omstandigheden is de modder; de Landrover moet enige snelheid hebben om te voorkomen dat de banden gaan slippen. Tegelijkertijd hangt er nog wel een Tabbert achter de Landrover.

De meester in Jordi kwam boven; fenomenaal reed Jordi de Landrover door de modder zonder een rots te raken totdat we op het drogere gedeelte van het pad kwamen….krsssrrrssss. Oei, oei, oei, dat was de achterkant van de Tabbert. Gelukkig geen grote schade, dus blijven doorrijden was het devies.

Met de soepelheid van een ballerina reed Jordi de Tabbert door kuilen, over rotsen en tussen bomen tot boven aan de berg…ppffffooeeiii.

Nu alleen nog naar beneden, de rivier over en we zijn er!

Jordi had duidelijk meer zelfvertrouwen gekregen en slingerde de Tabbert de berg af (met nog wel wat krassen en deuken) tot op het veld van La Plana. “Si Si Si estamos en La Plana de puta madre!!!!!!” Jordi dankt alles en iedereen op zijn knieën dat de barre tocht met succes achter de rug is (zie foto).Jordi bij de Tabbert

We reden opgelucht, blij, voldaan en moe het donkere bos weer in. Bij het naderen van de rotonde waar we de weg opmoesten riep Jordi ineens: “Joder Policia!” We zagen een politiecontrole staan bij de rotonde…… gelukkig is een Amsterdammer immer listig en een Landrover gemaakt voor de modder en niet voor het asfalt! Via een ander pad (net breed genoeg voor mijn fiat Panda) reden we het duistere bos weer in richting Ripoll. Ik ken het gebied inmiddels op mijn duimpje en na een kwartier door het donkere bos ploegen, reden we de weg op voorbij de rotonde! “A toma la policia pel cul!”

Thuis stond er een wel verdiend koud pilsje voor ons klaar!

Jordi, Gyula, de Landrover én de Tabbert

 

 

Arrivé

March 7, 2013 by Gyula Öry | 2 Comments

Zondag ben ik aangekomen in Barcelona en direct doorgereisd naar Vic, waar mijn grote vriend Jordi Mullor (Jordi M[*]) mij op stond te wachten. Mas El GüellDe eerste week logeer ik bij Jordi M & Isabel. Samen runnen zij een casa rural genaamd Mas El Güell (zie foto) www.elguell.com. Een ideale omgeving om rustig aan te komen, werkelijk te arriveren. Sinds ik deze plek in 2008 heb ontdekt ben ik mij pas echt bewust geworden hoe belangrijk het is tijd te nemen om ergens aan te komen.

Mensen nemen in het algemeen weinig tijd om ergens aan te komen. De oorzaak hiervan ligt voor een groot deel in onze huidige meest gebruikte vervoersmiddelen; vliegtuig en auto. Met het vliegtuig is onze reistijd dermate ingekort dat we van het ene op het andere moment in een totaal andere omgeving staan. De auto geeft ons al iets meer tijd, maar kost ons wel meer energie en biedt weinig ruimte voor ontspanning. Eigenlijk is per trein reizen naar andere landen misschien nog wel de meest aangename wijze om ergens aan te komen (per fiets of te voet niet in beschouwing genomen).

Een andere oorzaak ligt dichterbij ons zelf en heeft alles te maken met hoe wij als mens contact maken met de omgeving waar wij ons in begeven. Als ik bewust contact probeer te maken met de omgeving waar ik mij in bevind, merk ik pas hoe moeilijk het is om werkelijk contact te maken met deze omgeving. De huidige toegang tot communicatiemiddelen maken dit nog complexer (zelfs in El Güell, waar het bereik zeer minimaal is, heb ik toch nog twee dagen mijn werkmails bekeken terwijl ik er niets mee doe). Al filosoferend hierover, fluisterde Jordi M mij wijselijk toe[†]:

“Visitar no es lo mismo que estar       

porque                                               

Ver no es lo mismo que experimentar”          

“Bezoeken is niet hetzelfde als verblijven

want

Zien is niet hetzelfde is als ervaren”

We zien onze omgeving, maar in hoeverre laten we de omgeving werkelijk toe en ervaren we onze omgeving?

Gelukkig word ik in El Güell praktisch gedwongen contact te maken en te ervaren; Quela (een van de honden van Jordi M & Isabel) springt mij altijd zeer enthousiast tegemoet. Ik heb dan twee keuze: meegaan in haar enthousiasme en contact maken of Quela wegduwen en hard roepen: Quela nem! Ik kies vrijwel altijd voor het eerste, alhoewel deze keuze moeilijker wordt wanneer ik kleren draag waar je liever geen modderige voetafdrukken van Quela op ziet verschijnen.

Een veel minder gedwongen manier om de omgeving van El Güell werkelijk te ervaren is de natuur. Wanneer ik in de ochtend een stukje ga rennen in het bos en ga rusten onder een grote eikenboom, mijn ogen sluit en luister naar alle geluiden uit de natuur, verdwijnen dagelijkse gedachten vrijwel automatisch uit mijn hoofd. Dan ben ik werkelijk waar ik ben en zou je kunnen zeggen dat ik eindelijk gearriveerd ben in El Güell.

Lieve Mamma en Aku, ik ben goed aangekomen.

Liefs Gyula



[*] Jordi M; aangezien ongeveer 30% van het mannelijk geslacht in Catalunya zich Jordi noemt, voeg ik voor het gemak de eerste letter van de eerste achternaam toe.

[†] Jordi M heeft de mooie eigenschap vele wijsheden aan het daglicht te brengen, binnenkort meer!

Een mooie plek in de natuur

March 5, 2013 by Gyula Öry | 0 comments

Dikke muren opgebouwd uit ruwe stenen staan stevig op een ondergrond van rotsen en aarde. Krachtige houten balken dragen het dak en de tussenvloer. De openingen in de muren geven licht/energie en verbinden buiten met binnen. Het huis ademt weer. Nu moet alleen nog de ziel van het huis tot leven worden gebracht. Deze laatste, maar essentiële fase, brengt mij de komende drie maanden naar La Plana de Massacs (Catalonië, Spanje). Op La Plana (een natuurgebied van 27 ha.) ben ik een huis aan het verbouwen.La Plana de Massacs - januari 2013

Hoe kom je daar terecht? Is een vraag die mensen mij vaak stellen. Het antwoord ligt, zoals in veel situaties in een mensenleven, ergens verborgen in mijn levenservaringen als kind.

In Indonesië ben ik als klein kind in aanraking gekomen met het animisme. Animisme (latijn anima = ‘geest’, ‘ziel’) is het filosofisch, religieus of spiritueel concept waarbij zielen of geesten niet alleen existeren in mensen en dieren, maar ook in planten, stenen (en ook huizen) of natuurlijke fenomenen zoals donder en geografische zoals bergen en rivieren maar ook in gebouwen. Centraal staat de zorg voor de eigen ziel. Voor de zielen worden periodiek grote feesten gehouden en kunstvoorwerpen gemaakt. Veel volkstammen in Indonesië hebben een religie die gebaseerd is op het animisme. In het dorp waar ik destijds woonde (1980-83) werden naast de praktisering van het islamitisch geloof ook nog animistische rituelen uitgevoerd. Zo is ons huis in Indonesië ingewijd met traditionele rituelen om de ziel te behagen. Het huis wordt dan “senang”. Een Indonesische uidrukking voor behaaglijk.

Achteraf gezien kan ik zeggen dat de ervaringen als kind in Indonesië zoals boven beschreven en het directe contact met de natuur gedurende mijn leven, mij onbewust ertoe hebben gezet naar Noord Spanje (Catalonië) af te reizen in 2007. De zoektocht naar een mooie plek in de natuur heeft mij uiteindelijk in 2010 gebracht bij La Plana de Massacs. Een prachtig natuurgebied met bossen, bergen, een mooie rivier, een oude schuur en een oud huisje. Samen met een Catalaanse vriend, Oriol, heb ik in 2010 het natuurgebied met de twee gebouwen erop gekocht.In aanbouw

Nu sta ik voor de opgave de ziel tot leven te brengen in La Plana de Massacs en mijn huis “senang” te maken (ik heb de schuur omgebouwd tot een huis). In 2011 ben ik begonnen met de voorbereidingen hiervoor. Ik ben naar Indonesië afgereisd om kunstvoorwerpen en meubels te kopen die een bijdrage leveren aan het “senang” maken van mijn huis. Een oude vriend van mijn ouders in Indonesië; prof. dr. Jacob Vredenbregt, heeft mij kennis laten maken met de meest fascinerende animistische kunst. Als antropoloog heeft Jacob veel nog onaangetaste inheemse culturen in Indonesië bezocht. Tijdens deze reizen heeft hij een unieke collectie etnologische kunstvoorwerpen verzameld. De authenticiteit en schoonheid van deze kunstvoorwerpen hebben een diepe indruk op mij gemaakt en mijn ziel in vervoering gebracht.

De laatste stap is er een van verbinding maken; mijn ziel verbinden aan La Plana en het huis “senang” maken. Praktisch betekent dit het equilibrium brengen in de samenvoeging van het huis met de kunstvoorwerpen, de meubels, de bouwmaterialen en de natuurlijke omgeving. Dit ga ik de komende drie maanden realiseren. Op deze blog zal ik proberen wekelijks mijn ervaringen en avonturen te beschrijven.

En mochten jullie in maart, april of mei in de buurt zijn (Ripoll is de dichtstbijzijnde plaats ca. 1,5 uur rijden van Barcelona), voel je vooral welkom!

Gyula OryZwemplek rivier